W każdej firmie znaleźć i wyróżnić można tzw. ogólnofirmowe motywatory pozafinansowe i kryteria ich przyznawania na najwyższym poziomie ogólności z wyraźnym podkreśleniem, że nie należą do pakietu socjalnego, chyba że tak.

Nasuwa się pytanie, czy dla poziomu zarządzającego system powinien być inny niż dla pracowników „poziomu podstawowego”? No cóż wszystko zależy od zasady złotego środka i stosunku ludzi do tego pomysłu. Warto jednak mieć na uwadze, że zgodnie ze strategią sprawiedliwości rozbieżność motywatorów pozafinansowych nie może być rażąco ogromna.

Bez poziomu podstawowego najlepsza kadra zarządzająca może sobie nie poradzić i obie strony zdają sobie z tego doskonale sprawę. Opracowanie systemu motywacyjnego to diagnoza potrzeb pracowników, motywacyjnego potencjału ich pracy, dobranie indywidualnych formy motywowania pozafinansowego oraz określenie kryteriów ich przyznawania.

Diagnoza potrzeb pracowników

Niebagatelną rolę w tej diagnozie odegrać mogą pracownicy działu personalnego, ale też nieoceniona jest rola bezpośredniego przełożonego (kierownika). W końcu kto powinien znać lepiej swoich pracowników niż on. Diagnoza jest arcyważnym elementem w budowie motywacji pozapłacowej pracowników. Musi być trafna i dokładna, ponieważ to ona jest podstawą doboru form motywowania.

Potrzeby pracowników poznać można konstruując anonimową ankietę diagnozującą zainteresowania, oczekiwania pracowników czy bazującą chociażby na tradycyjnym podziale potrzeb Maslowa: potrzeby fizjologiczne, bezpieczeństwa, społeczne, szacunku, samorealizacji.

Polecamy: Jak utrzymać zaangażowanie w pracy?